Kaartspel

Leeg, geleegd
geleefd, beleefd
zwaar, bezwaard
steen, versteend

Een scherp zwaard
hartendame in de slag
wat de stilte vermag
geslagen mijn kaart

Kaart kiezen
'n streep op de lei
Maar verliezen
doen we allebei

Natuur en Ik

Op een klif, in het schaarse gras
de rotsen blinkend als van glas
een horizon verruimt wat ooit was
de golven dollen in het getij
sierlijke duiken, vrij
-Ik -

Op de rand, uren en uren
over de wulpse vlakken turen
mijn hart breekt uit de muren
negen zeehonden losbandig en frank
stenen rigide in saluut en rank
-Ik -

Boven het geruis, in de wind
hoor ik het uitroepen van menig kind
dat plots dit schouwspel vindt
en wijl het water terug vloedt
een dalende namiddaggloed
-Ik -

Een dame wenkt mij, zo gekend en onbekend
Overal en nergens waar zij zich wendt
In mij en rondom mij, zee en land
rond het Ik, voor haar gestrand

Novemberavond impressie

Twee bij twee fladderen ze voorbij
de spreeuwen in het roze en pastelblauw
Nacht sluiert het verre bos in tinten grauw
De regen stopte eventjes, modderige brij

Violet kleuren de wolken, ze drijven voorbij
loom zweven ze de spreeuwen achterna
Duivenkoren in de grote tuinboom wijzen de dag na
Oranje straatlampen lichten, rij aan rij

Weer een dag vervlogen, vliegende tijd
maar frisse en rode wangen, een gemoed verblijd

Vrolijke meisjes op straat

Het is zo klaar aan de horizon
op de velden een bedrijvigheid
Niet iets dat ik verzon
Een maand van appels en oogstijd
en vrolijke meisjes op straat
met hun echoëende nazomerpraat

Het is zo klaar in de verre verte
de velden strekken en wiegen
licht licht een lichte begeerte
Ver van kranten, woorden en bedriegen
en vrolijke meisjes op straat
op hun volborstig plezier geen maat

Het is zo klaar deze namiddag
de bomen ritselen teder en zacht
in mijn tot rust gekomen gedacht
In de klare verte klinkt gelach
en vrolijke meisjes op straat
Vol dromen kijk ik ze na...

Schommel

Schommel
wiegt zachtjes
en blikt terug
op voorbije charmante lachjes
Vervlogen

Waterkant impressie

Kabbelend brabbelend 't water
Babbelend in zijn geklater
Roerend toerend rond
Ruisend al te bond

Razend rond rotsen ruig rood
Ritselend riet dat weerwerk bood
Roetsjbaan ruim rivalerend
rijkelijk romige rozengeur infiltrerend
Rust suist zacht
spreidend stilte zoet
zoemend zomerse nacht

De lofzang door
een melodieus krekelkoor
krakend en kriekend en krekelend
Zijden zoom van es fezelend
Daar langs die vruchtbare waterkant
Waar geluk nog geen ijdel uitspreken zijn kan

Groen treuren de bomen

Dromen, opspattend water
breekpunt, verrader
een brullende pijn op ijzer
Te traag wijzer ...

Gieren in de waterval
Gevederd komt voor de val
Beklemming, onverlost;
het lot is aan de bal

Streepjes tellen op de einder
verloren iets fijnder
en afgestreept de dromen
groen treuren de bomen.

Lentekriebels

Lichte lucht ligt zwaar
op verhitte muren
Onder een uitgebloeide kerselaar
mijmerend in eindeloze uren
Stiekem opzij gluren
naar vrouwelijke frivoliteit
Een gevoel, van tijdloze tijd

Vlinders slurpen, bijen surfen
Een stiekem meer durven
Lentekriebels ...

Eindelijk

Eindelijk is het voorbij
De slaap heeft gewonnen
door een straaltje omsponnen
Het sterk geklop moegestreden
Tijd die we ooit verdeden
Een flikkeren, nu gedaan
Gesmoorde lach in een traan
Voorbij over die woeste rivier
Jij in het daar en wij hier
Eindelijk is het voorbij

Voor een sterke dame, het gaat je goed tante.

Zoete slaap

Het druppelt zachtjes
in een land van wensen
tussen bomen dwarrelt
een vleugje lente

Het leven trippelt zachtjes
voorbij aan iedereen
het is een komen en gaan
in een zoete slaap

Het eenzame meisje

Gekras van de kraaien
en gekoer der duiven
die de sneeuw opwaaien
en de grijze wolken uitwuiven

Stil het water, breed en sterk
en bij de gespleten berk
staat zij daar, aan de rand
het eenzame meisje aan de waterkant

Vrij van realiteit, verloren in tijd
en melancholie bedreven zonder spijt
ze staat daar, haar leven steeds een "maar"
en zachtjes kijkt ze toe hoe het leven wegvaart

Bevroren gras kraakt teder
en een fazant strijkt ruisend neder
en zij staat daar maar aan de rand
het eenzame meisje aan de waterkant

De storm

Wanneer de storm gewaaid heeft
en terug buitenkomt, al wat leeft
in de plassen die de hemel zien
en de jachtige wolken die steeds wederzien
een vibreren en hernieuwen
een ruizen van longen, een zuchten van kieuwen
een energie die nimmer luwt
maar steeds een hart vooruit stuwt

Wanneer de storm gewaaid heeft
en terug drentelt, al wat leeft
in de gebroken takken die de bodem voeden
en de plotse windvlagen die uitbloeden
een sidderen en keren
een tintelen van huid, een schudden van veren
een kracht dat nimmer kan falen
maar steeds een hart doet pralen

Zo dartelen mijn ogen en dromen
wanneer de storm gewaaid heeft
Zo sprankelen de velden en bomen
wanneer ik terug herleef

Stadspark beschouwingen

Het is dat ik het even niet weet
waar ik ben, hoe ik weer heet
In het stadspark dichtbij het verkeer
op een bank waar een fietser passeert
Met de zon op mijn rug
denk ik met heimwee terug
aan dingen die ik vergeten was
Een postbode belt, een hond zit vast
in zijn overdenking van de boom
Soms, weet je wel, lijkt dit alles 'n droom
wou ik dat ik wakker werd, zo opeens
tussen deze huizen van mensen en steen

Een schaduw gaat voorbij aan mijn hand
als ik terugdenk aan het groen van 't weiland
waar ik opgegroeid ben, tussen boterbloemen
die het decor kleurden en alles deden verbloemen

In de lommer van een plataan, met brede kroon
zit ik op een bank wijl het leven voorbij pendelt
net als eenieder ander is het uiterlijk vertoon
een kalmte en rust waar iedereen aan voorbij wandelt

Het is dat ik het even niet weet
waar ik ben, hoe ik weer heet
hoe jouw naam klinkt, hoe de wolken bewegen
het zijn vragen die alles bijeen vegen ...

Waar de golven tolden

Meeuwen schreeuwen
vergaande eeuwen
in zand vervat
sonoor lied dat
meesleept in getij
wat ooit was
is nu voorbij
bouwsel van glas
wat ooit verworven was
weggeglipt in korven van vlas

Vergeleden besef der dagen
momenten die vervagen
al te snel achterhaald
herinneringen vervaald
Samen versmolten,
waar de golven tolden

Ardennen

Het is een terug wild-zijn
een geur van aarde, subtiel
gras tot hooi verfijnd
Ruwe handen van de stiel

Bossen overlopen dalen
Stiekeme vossen sluipen,
ver burlen van rivalen
en opgewekte harten
die deze wilde woorden bedruipen,
ze dromen van woeste gronden tarten

Soep, uit pollepels, geurt in het hout
nevelen sluieren dennen, koud
een vallende ster roept wensen op
Dauw bekleedt een laatste bloemenknop

Het is een terug wild-zijn
verborgen geesten in schaduwen
en een hartstocht, niet te luwen
voor buiten en leven, verdwenen schijn

Slechts een droom
door land omzoomd
een terug wild-zijn

Een vonk vanbinnen

Ik was ooit 'n kind
dat fantasie in z'n netten ving
Autootjes op de vloer, versleten tapijt
Lego voor de arbeidende vlijt
Ik bouwde met modder, speelde met gras
Nooit vergeet ik hoe het ooit was
het kind zijn, in daad en spel
Het is iets wat ik nog steeds vertel
Mijn pinguïnknuffel altijd dicht bij mij
Beschermend in bed, altijd nabij
op vakanties, dromend en ravotten
De dagen die veel te goed vlotten
Want dat alles is haast voorbij
Een vonk vanbinnen welk ik nu verhaal
overblijvende enige kindertaal

Voetbal was het spel, geschaafd 't vel
trefbal, uren na elkaar, ah, de schoolbel
Vriend of vijand naargelang kwartier
voor rekenen of vertier
Met een buis en een stuk touw
waande ik mij 'n held der goeder trouw
langsheen het stille strand
met m'n voeten stevig in 't zand
Toekomst lag open, alles was mogelijkheid
Noch dacht ik aan de voortschrijdende tijd
Nu is dat voorbij, huizen vergingen
Nieuwe vrienden, kennis vergaard, tijd vinden
Dorp, mentaliteit en eigen zelf, in evolutie vervat
Ah de schrik voor de blauwe turnmat
Ah de stiekemheid bij 't moeders koekjes stelen
Tikkertje op de koer met zovelen
En nu, lichte traan, want dat is haast voorbij
Een vonk vanbinnen welk ik nu verhaal
overblijvende enige kindertaal

Dromen opbergen

Dromen opbergen vergt tijd
een minuut, een eeuwigheid
Naar de open oranje lucht
een lange gebroken vlucht
Zigzaglijn
door het archief van stof
Op, op is de lijm
Te teer voor zuurstof
oude en nieuwe dromen
een zelf intomen

Dromen opbergen vergt tijd
een minuut, een eeuwigheid...